Niemcy, 2007, 85 min
Reżyseria: Robert Thalheim
Scenariusz: Robert Thalheim
Zdjęcia: Yoliswa Gärtig
Obsada: Alexander Fehling, Ryszard Ronczewski, Barbara Wysocka, Piotr Rogucki
Producent: Britta Knöller, Hans-Christan Schmid
Produkcja: 23|5 Filmproduktion/Berlin , w koprodukcji z ZDF Das kleine Fernsehspiel/Mainz , w kooperacji z Pictorion Pictures/Huerth
Dystrybucja światowa: Bavaria Film International
Pokazy festiwalowe : Cannes 2007, Monachium 2007, Karlowe Wary 2007, Toronto 2007, Warszawa 2007

Nagrody i wyróżnienia : Alexander Fehling, Nagroda dla Młodych Twórców Kina Niemieckiego na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Monachium.

Sven przyjeżdża do Oświęcimia, żeby odbyć tu zastępczą służbę wojskową. Nie jest to jego wybór, starał się o miejsce w alternatywnym centrum młodzieży w Amsterdamie, ale został skierowany do pracy w Muzeum Auschwitz-Birkenau. Młody Niemiec ma opiekować się dawnym więźniem obozu, który jego pomocy wcale nie przyjmuje z wdzięcznością. Stanisław Krzemiński naprawia, będące częścią muzealnej ekspozycji, walizki i traktuje to zajęcie jako życiowy obowiązek. Sven jest jego kierowcą, towarzyszy mu w wielu spotkaniach, na które Krzemiński zapraszany jest jako świadek ocalały z zagłady. Na każdym prawie kroku chłopak konfrontowany jest z formą, w jakiej próbuje się zachować pamięć o przeszłości, a potem z codziennym życiem naznaczonego tragiczną historią miasta i stosunkiem mieszkańców do jego osoby i narodowości. Nie jest to dla Svena przyjemny pobyt i kiedy Ania, polska tłumaczka, w której się zakochał, wyjeżdża na stypendium do Brukseli, on też postanawia wracać do domu. Na dworcu spotyka grupę młodych, niemieckich turystów, szczęśliwych, że trafili na rodaka, który może im pomóc. Sven nie jest już pewien, czy decyzja o wyjeździe była słuszna.

Entuzjastycznie przyjęty przez niemiecką krytykę film Roberta Thalheima, który swoją premierę miał na tegorocznym Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Cannes, opowiada historię dwojga młodych ludzi z Niemiec i Polski, którzy spotkali się w Oświęcimiu, w momencie, kiedy dokonują się ich życiowe wybory. Wyjazd za granicę, jest dla urodzonej tu Polki spełnieniem marzeń, Niemiec, chociaż z oporem, wraca do pracy w muzeum, bo czuje, że to jego obowiązek.

Robert Thalheim urodził się w 1974 roku w Berlinie. Reżyserię studiował w Wyższej Szkole Filmowej i Telewizyjnej im. Konrada Wolfa w Poczdamie-Babelsbergu. W 2000 roku wspólnie z Stefanem Meyerem opublikował książkę Asche oder Diamant? Polnische Geschichte in den Filmen von Andrzej Wajda (Popiół czy diament? Polska historia w filmach Andrzeja Wajdy) . W 2005 roku zadebiutował filmem Netto, który zdobył na festiwalu w Berlinie w sekcji "Perspektywy Kina Niemieckiego" nagrodę jury. Film nagrodzono też, przyznaną po raz pierwszy w 2005 roku, Nagrodą Niemieckiej Sztuki Filmowej. Pod koniec lat 90. Thalheim odbywał w Międzynarodowym Centrum Spotkań Młodzieży w Oświęcimiu zastępcza służbę wojskową. Na podstawie zebranych tam doświadczeń powstał nakręcony w ubiegłym roku film Am Ende kommen Touristen.

Niemcy 2006, 91 min
Reżyseria: Marcus H. Rosenmüller
Scenariusz: Philipp Roth
Zdjęcia: Torsten Breuer
Muzyka: Gerd Baumann
Obsada: Sebastian Bezzel, Michael A. Grimm, Simon Schwarz, Antoine Manot Jr., Bastian Pastewka, Nicholas Ofczarek, Daniel Zillmann, Andreas Harwarth
Producent: Viola Jäger, Harald Krüger, Molly von Fürstenberg
Produkcja: Olga Film/Monachium , German Filmproduction GFP/Berlin , Constantin Film Produktion/Monachium
Dystrybucja światowa: Bavaria Film International

Pokazy festiwalowe: Hof 2006, Szanghaj 2007, Warszawa 2007

W 1936 roku w Garmisch-Partenkirchen odbywały się Zimowe Igrzyska Olimpijskie. Paraolimpiadę zorganizowały sobie wtedy również miejscowe dzieci. W konkurencji bobsleje o zwycięstwo rywalizowały dwie czteroosobowe drużyny, na czele których stało dwóch zaciętych wrogów: Gamser i Dorfler. Ten ostatni zwyciężył, ponieważ sanie zbudowane przez Gamsera rozleciały się tuż przed metą. Dorfler, stojąc na prowizorycznym podium, wyśmiewał rywala, proponując mu rewanż na następnej olimpiadzie. I rzeczywiście taka okazja pojawia się w Oslo, w 1952 roku, kiedy to Niemcy, jako mistrzowie świata, będą mogły wystawić dwie drużyny. Zdobywcy złotego medalu na poprzednich igrzyskach, Dorfler i jego załoga, są zdecydowanymi faworytami zawodów, ale podczas ślizgów próbnych to drużyna Gamsera jest lepsza. Niestety oba zespoły zajmują miejsca dalekie od medalowych. Rywalizacja pomiędzy zawodnikami nie ogranicza się tylko do toru wyścigowego. Kłótnie, bójki i zaczepki, erupcje nienawiści i wrogie zachowanie towarzyszą im przy każdym niemal spotkaniu. Dzień przed finałowym startem, po analizie przyczyn ich dotychczasowych niepowodzeń, Gamser odkrywa, że jedyną szansą na zdobycie olimpijskiego złota dla Niemiec jest maksymalne obciążenie sań, czyli utworzenie załogi z najtęższych zawodników. Aby osiągnąć ten cel musi dogadać się z Dorflerem. Film Marcusa Rosenmüllera to zabawna i ciepła przypowieść o przyjaźni i rywalizacji oraz, przede wszystkim, o rzadkiej umiejętności poświęcenia własnych ambicji dla wspólnego dobra.

Markus H. Rosenmüller urodził się w 1973 roku w Tegemsee. Ukończył monachijską Wyższą Szkołę Filmowo-Telewizyjną. Już pierwsze filmy krótkometrażowe Hotel Deepa, Kümmel und Korn ,Nur Schreiner machen Frauen glücklich zróciły uwage krytyki na młodego reżysera. Po studiach współpracował u boku Josepha Vilsmaiera przy realizacji cyklu dokumentalnego Irgendwo in Bayern. W kinie zadebiutował filmem Wer früher stirbt, ist länger tod, który otrzymał w ubiegłym roku 4 Niemieckie Nagrody Filmowe, w tym za reżyserię, scenariusz i muzykę, oraz Bawarską Nagrodę Filmową dla najlepszego filmu. Schwere Jungs to drugi film Rosenmüllera, a w tym roku na ekrany w Niemczech wszedł jego ostatni obraz Beste Zeiten.

Niemcy 2006, 93min., film dokumentalny
Reżyseria: Doris Dörrie
Scenariusz: Doris Dörrie
Zdjęcia: Jörg Jeshel, Doris Dörrie
Muzyka: B:Sides Music Production
Obsada: Edward Espe Brown
Producent: Franz X. Gernstl, Fidelis Mager
Produkcja: Megaherz
Dystrybucja światowa: Atrix Films

Pokazy festiwalowe: Berlin 2007, Seattle 2007, Los Angeles, Cambridge 2007, Washington 2007, Singapur 2007, Warszawa 2007

W lecie 2006 roku Doris Dörrie, znana niemiecka pisarka i reżyserka, towarzyszyła wraz z niewielką ekipą filmową amerykańskiemu duchownemu Zen Edwardowi Brownowi w prowadzonych przez niego kursach gotowania, organizowanych w buddyjskim centrum w Scheibbs w Austrii oraz w Tassajara Zen Mountain Center i Zen Center w San Francisco. Kamera obserwuje mistrza i jego czynności, a reżyserka pozwala mu mówić, nie komentując żadnych jego działań ani wypowiedzi. Uczestnicy kursów Browna należą do różnych generacji, różnych grup społecznych i różnych narodowości. Łączy ich podobne nastawienie do życia i roli, jaką odgrywa w nim jedzenie. 80 procent społeczeństw krajów rozwiniętych nie spożywa posiłku przygotowanego w domu. Kto nie potrafi albo nie chce gotować, a nie jest wystarczająco zamożny, zmuszony jest odżywiać się źle i niezdrowo. Brak czasu na gotowanie i wspólne jedzenie jest niepowetowaną stratą, jaką ponosi zarówno wspólnota jak i jednostka. To kuchnia jest miejscem, które zachowuje i przenosi zwyczaje i tradycję oraz pozwala poznać obcą kulturę. Wspólne biesiadowanie łączy ludzi, a jedzenie jest zwykle pierwszą rzeczą, którą poznaje się, przybywając do innego państwa czy regionu. Ze stosunku, jaki ludzie mają do jedzenia i gotowania, często wynika ich stosunek do życia i świata. Przygotowywanie wspaniałego posiłku jest świętem zmysłów, aktem miłości i przyjaźni, wyrazem hojności i fantazji kucharza. Film Doris Dörrie przekonuje, że jedzenie może być też duchowym przeżyciem.

Doris Dörrie urodziła się w 1955 roku w Hanoverze. Studiowała reżyserię filmową w USA i w Wyższej Szkole Filmowej w Monachium. Już w szkole zaczęła kręcić filmy krótkometrażowe i pisać scenariusze. Pisarstwo jest jej drugą profesją. Jest autorką powieści, ksiażek dla dzieci i zbiorów opowiedań. Wiele z nich było później podstawą scenariuszy nakręconych przez nią filmów. W 1985 roku zrealizowała swój pierwszy film kinowy "Männer", który był przbojem kinowym w Niemczech. Do jej najważniejszych filmów można zaliczyć: Happy Birthday, Türke, Keiner liebt mich, i Bin ich schön. W Polsce pokazywany był jej film Nadzy. Doris Dörrie reżyseruje też w teatrze. W berlińskiej Operze Państwowej powstały jej inscenizacje Cosi fan tutte i Turandot.

Niemcy 2006, 114min
Reżysera: Michael Schorr
Scenariusz: Michael Schorr
Zdięcia: Tanja Trentmann
Muzyka: BB
Obsada: Peter Schneider, Karl-Fred Müller, Gitta Schweighöfer, Stanisław Jaskółka, Stanisława Celińska
Producent: Jens Körner
Produkcja: Filmkombinat w koprodukcji z Praszka Kinematyka Prag, Opus Film Łódz, ZDF - Das kleine Fernsehspiel
Dystrybucja światowa: Filmkombinat

Pokazy festiwalowe: Karlowe Wary 2007, Max-Ophüls-Festiwal Saarbrucken 2007, Mannheim-Heidelberg 2007, Warszawa 2007

Frank Schröder ma wielkie marzenie i, podobnie jak bohater poprzedniego filmu Michaela Schorra, Schulze, postanawia je zrealizować. Należy do tej nielicznej grupy ludzi, którzy swoje wizje wprowadzają w życie i nie zrażają ich żadne trudności ani przeszkody. Na "ziemi niczyjej", obejmującej przygraniczne, częściowo przemysłowe tereny Polski, Czech i Niemiec, Schröder postanawia wybudować tropikalny raj dla okolicznych mieszkańców. Projekt wpisuje się doskonale w priorytetowe założenia Unii Europejskiej i jako wręcz modelowa inwestycja, wspierająca współpracę regionalną i międzynarodową, zapewniająca w przyszłości miejsca pracy i poprawiająca jakość życia mieszkańców regionów przechodzących transformację systemową, ma ogromną szansę na europejskie fundusze. Przed młodym marzycielem wielkie wyzwanie i wielka przygoda. Ale też niełatwe zadanie: jak skłonić niemłodych przedstawicieli lokalnych władz z czeskiego, polskiego i niemieckiego miasteczka do współpracy oraz amerykańskiego inwestora rosyjskiego pochodzenia do finansowego wsparcia planowanej inwestycji. Frankowi Schröderowi przychodzą do głowy raczej niebanalne rozwiązania.

Michael Schorr urodził się 1965 roku w Landau. W latach 1994 -2000 studiował reżyserię w Szkole Filmowo-Telewizyjnej im. Konrada Wolfa w Poczdamie- Babelsbergu. Jest autorem filmów krótkometrażowych i dokumentalnych wielokrotnie nagradzanych na festiwalach filmowych. Zadebiutował, pokazywanym także podczas 2. Tygodnia Filmu Niemieckiego obrazem zatytułowanym Schultze Gets The Blues. Schröders wunderbare Welt jest jego drugim filmem kinowym.

Niemcy 2006, 91 min .
Reżysera: Ralf Westhoff
Scenariusz: Ralf Westhoff
Zdjęcia: Helmfried Kober, Christian Knöpfle
Muzyka: Michael Heilrath
Obsada: Sebastian Weber, Anna Böger, Felix Hellmann, Katharina Schubert, David Baalcke
Julia Koschitz i inni
Producenci: Ralf Westhoff, Florian Deyle, Martin Richter
Produkcja: Ralf Westhoff Filmproduktion (Monachium) w koprodukcji z Drife Productions (Monachium) i Bayerischer Rundfunk (Monachium)
Dystrybucja światowa: Drife Productions

Pokazy festiwalowe: Hof 2006, Berlin 2007

W Monachium około 80 % gospodarstw domowych stanowią gospodarstwa jednoosobowe. Odsetek osób żyjących samotnie rośnie z roku na rok i taki model społeczeństwa nie jest już tylko wyróżnikiem krajów Europy Zachodniej. Młodym ludziom coraz trudniej nawiązywać kontakty i tworzyć udane związki, stąd też coraz częściej pojawiają się różne nowe formy działalności, mające na celu pomoc w znalezieniu partnera. 18 singli mieszkających w bawarskiej stolicy bierze udział w tzw. "Speet Dating" czyli szybkiej randce. Film Ralfa Westhoffa jest świetnym portretem pokolenia współczesnych trzydziestoparolatków. 5 minut, które mają do dyspozycji, żeby zaprezentować siebie i jednocześnie poznać partnera, jest dla reżysera czasem, w którym kreśli on zabawne portrety swoich bohaterów. Z dowcipnych dialogów, jakie wyławia kamera z prowadzonych przez protagonistów rozmów oraz doskonałego ich montażu, wyłania się niezwykły obraz młodych Niemców. Każdy z bohaterów filmu jest inny i na swój sposób charakterystyczny, ale każdy raczej mówi o sobie, niż słucha innych. Częściej zdarza im się obrzucić partnera o diametralnie innych poglądach inwektywami, niż wysłuchać jego argumentów, częściej kłócą się niż prowadzą rozmowę, a widz, obserwując ich próby nawiązania znajomości, raczej nie ma złudzeń, że komukolwiek się to uda. Westhoff przewrotnie pokazuje nam, jak bardzo możemy się mylić.

Ralf Westhoff urodził się w 1969 roku w Monachium. Studiował ekonomię na Uniwersytecie w Pasawie. Po studiach pracował jako reporter i dziennikarz radiowy w redakcji informacyjnej w radiu Antenie Bayern. W 2001 roku zaczął kręcić filmy krótkometrażowe, a w 2005 wziął udział w projekcie Talent Campus organizowanym podczas Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie. Film Shoppen jest jego debiutem kinowym.

Niemcy, 2007, 90 min.
Reżyseria: Pepe Planitzer
Scenariusz: Pepe Planitzer na motywach "Burnout" Olivera Bukowskiego
Zdjęcia: Uwe Mann bvk
Obsada: Eberhard Kirchberg, Milan Peschel, Marie Gruber, Simone Frost, Christina Große
Producent: Annekatrin Hendel, Jürgen Grimmer
Produkcja: It Works! Median GmbH w koprodukcji z Koppfilm, Berlin i Das Haus GmbH

Pokazy festiwalowe : Berlin 2007, Mannheim 2007, Ryga 2007, Mediolan 2007, Łagów 2007

Nagrody i wyróżnienia : wyróżnienie na Festiwalu Filmowym Achtung Berlin 2007

Hagen, bohater filmu Planitza, jest umysłowo niedorozwiniętym mężczyzną w średnim wieku. Wysłany pociągiem przez dotychczasowych opiekunów do swojego wuja, wysiada na złej stacji i na swej drodze spotyka Domühla, życiowego rozbitka, mieszkającego samotnie na brandenburskiej prowincji, bardzo mocno naznaczonej przez poprzedni ustrój. Zapuszczona osada zamieszkała jest przez ludzi, którzy nie potrafili, albo nie chcieli przystosować się do życia w nowym ekonomicznym systemie: Domühl buduje rusztowania i jest właścicielem upadającej firmy oraz ogromnych terenów wojskowych kupionych kiedyś za jedną markę przez jego ojca, Ina właśnie opuściła więzienie i próbuje wrócić do normalnego życia, Lulle marzy, aby zostać żeglarzem i od lat buduje w garażu dziwny pojazd z drewna, będący połączeniem łodzi i samochodu. Hagen, który dołączył do nich przez przypadek, zdaje się idealnie pasować do całej tej gromady społecznych wyrzutków.

Oglądając film Planitza ma się wrażenie, że scenariusz do niego wyszedł spod pióra Andrzeja Stasiuka. Reżyser z podobnym humorem i tą samą czułością portretuje swoich bohaterów, nieudaczników na pierwszy rzut oka, którzy mimo oczywistych wad jak np. skłonność do nadużywania alkoholu, w codziennym życiu i wzajemnych relacjach kierują się tak cennymi uczuciami jak przyjaźń, solidarność i odpowiedzialność za bliskich.

Pepe Planitzer urodził się w 1969 roku w Berlinie. W roku 1998 ukończył studia reżyserskie w Wyższej Szkole Filmowo Telewizyjnej im. Konrada Wolfa. Po studiach pracował jako asystent operatora filmowego, oświetleniowiec, kierownik produkcji. Jest też autorem scenariuszy filmowych. W 2003 roku zadebiutował obrazem Ein Schiff wird kommen. AlleAlle jest jego drugim filmem kinowym.

Niemcy, 2007, 111 min ., film dokumentalny
Reżyseria: Volker Koepp
Scenariusz: Volker Koepp, Barbara Frankenstein
Zdjęcia: Thomas Plenert
Muzyka: Rainer Böhm
Obsada: Klaus Paetzold, Wolf Paetzold, Stanisław Łoskiewicz (Hans -Friedrich Paetzold),Reiner Paetzold, Jerzy Chojnacki (Joachim Rainer Paetzold)
Producent: Thomas Geyer
Produkcja: Thomas Geyer Filmproduktion (Berlin), Vineta Film w kooprodukcji z SWR (Baden-Baden),WDR (Kolonia) i Koppfilm (Berlin).

Dystrybucja światowa: Deckert Distribution

Pokazy festiwalowe : Nyon 2007, Warszawa 2007

Nagrody i wyróżnienia : Grand Prix na Festiwalu Filmów Dokumentalnych Visions du Réel in Nyon,

Znany niemiecki dokumentalista Volker Koepp opowiada niesamowitą historię niemieckiej rodziny wywodzącej się z Pomorza, z miejscowości Celbowo (Celbau), położonej w powiecie puckim. Tuż przed końcem drugiej wojny światowej Elizabeth Paetzold, matka czterech synów, uciekając do Niemiec przed zbliżającą się Armią Czerwoną, zabiera ze sobą dwóch najstarszych chłopców, dwójkę najmłodszych zaś decyduje się pozostawić pod opieką ich dziadka, a swojego ojca. Już po kapitulacji III Rzeszy, powierzając uratowanych podczas ucieczki synów rodzinie, sama wyrusza na poszukiwanie tych, których pozostawiła na Pomorzu. Elizabeth Paetzold dociera do swojego dawnego domu i dowiaduje się, że jej ojciec zginął, a jednym z jej dzieci zaopiekowali się sąsiedzi. Nieznane są losy najmłodszego syna i matka chce prowadzić jego dalsze poszukiwania. Niestety jako niemiecka obywatelka zostaje aresztowana przez polskie władze. Po wyjściu z więzienia, w którym spędziła blisko rok, musi wracać do Niemiec. Urywa się też ślad po obu pozostawionych synach.

Film Koeppa rekonstruuje żmudne poszukiwania zaginionych w Polsce chłopców, aż do szczęśliwego spotkania całej rodziny. Jak się okazało dwóch odnalezionych braci nosi polskie nazwiska i obaj czują się Polakami. Niezwykła, wzruszająca historia rozdzielonej w czasach wojny rodziny i ich późniejsze zmagania z odzyskaniem utraconej więzi jest też pięknym portretem pokolenia wojennych dzieci, do którego należ sam reżyser, oraz interesującym obrazem wspólnych polsko-niemieckich losów.

Volker Koepp urodził się w 1944 roku w Szczecinie. Po wojnie mieszkał w Dreźnie, tam też ukończył Uniwersytet Techniczny. W roku 1965 rozpoczął studia w Niemieckiej Wyższej Szkole Filmowej w Poczdamie-Babelsbergu. Był wśród studentów, którzy w 1968 roku zaprotestowali przeciwko wkroczeniu wojsk Układu Warszawskiego do Czechosłowacji. W latach 1970-90 pracował w Wytwórni Filmowej DEFA, w Studiu Filmów Dokumentalnych, a w roku 1997 został dyrektorem Wydziału Filmowego i Sztuki Medialnej w Akademii Sztuk w Belinie-Brandenburgii. Volker Koepp nakręcił ponad 50 filmów dokumentalnych i jest jednym z najbardziej znanych niemieckich reżyserów tego gatunku. Jest też laureatem wielu nagród międzynarodowych festiwali filmowych. Dawne Prusy Wschodnie oraz Europa Środkowo-Wschodnia są od lat jego ulubionymi tematami filmowymi.