Beautiful Bitch

Niemcy, 2007, 103 min
Reżyseria: Martin Theo Krieger
Scenariusz: Martin Theo Krieger  
Zdjęcia: Andreas Höfer
Obsada: Katharina Derr, Sina Tkotsch, Patrik von Blume, Lucien Le Rest
Producent:   Michael Eckelt
Produkcja: Riva Film, Hamburg
Koprodukcja: WDR Kolonia, NDR Hamburg

Pokazy festiwalowe : Montreal 2007, Hof 2007, FICI Madrid 2007, Stockholm Junior 2007, Berlin 2008 (German Cinema), Santa Barbara 2008, Viareggio 2008, Warszawa 2008

Nagrody i wyróżnienia : Najlepszy Film Zagraniczny Santa Barbara 2008, Oengoeren Prize for Democracy & Human Rights 2008, Specialne Wyróżnienie (Katharina Derr) Viareggio 2008

Bica, żyjąca na ulicy w Bukareszcie piętnastolatka, zostaje zwabiona przez byłego rumuńskiego policjanta i wyjeżdża z nim do pracy w Düsseldorfie. Obietnice o lepszym życiu okazały się fikcją - dziewczyna trafia do dziecięcego gangu kieszonkowców, a zdobyte w ten sposób pieniądze musi oddawać swojemu opiekunowi. Podczas jednej z kradzieży poznaje niemiecką rówieśniczkę. Ofiarą Bicy padł ojciec Milki, za którym ta nie przepada, ponieważ zostawił ją i matkę dla innej kobiety. Dziewczyna postanawia pomóc młodej Rumunce, także dlatego, że jej bezczelność i brawura fascynują wywodzącą się z mieszczańskiego domu Milkę. Bica z kolei chętnie wchodzi w obce jej środowisko, bo do tej pory nie miała okazji nawiązać żadnych więzi emocjonalnych z kimkolwiek. Chętnie spędza czas z koleżankami Milki, zaczyna z nimi treningi koszykówki i po raz pierwszy zakochuje się. Zmiany w zachowaniu Bicy, a także zdecydowanie mniej pieniędzy, które dziewczyna przynosi z miasta, sprawiają, że Cristu zaczyna interesować się tym, co robi. Jej niesubordynacja i próba powrotu do normalnego życia pociąga za sobą tragiczne konsekwencje.

Martin Theo Krieger urodził się w roku 1953 w Lingen. Studia ukończył w Niemieckiej Akademii Filmowo – Telewizyjnej w Berlinie. Pracował jako operator filmowy, scenarzysta, reżyser, producent, kompozytor, montażysta i aktor zarówno w filmie, jak i w telewizji. Swój pierwszy autorski film (scenariusz i reżyseria) Zischke, który zrealizował w 1986 roku, został wyróżniony Nagrodą Artystyczną berlińskiej Akademii Sztuk oraz nagrodą Maxa Ophülsa.

Niemcy, 2007, 95 min .
 
Reżyseria: Hans Steinbichler
Scenariusz: Robert Seethaler
Zdjęcia: Christian Rein
Obsada: Matthias Brandt, Monika Bleibtreu, Maria Popistasu
Producent: Gabriela Sperl
Produkcja:   sperl+schott film Monachium
Koprodukcja: WDR Kolonia, ARTE Strasburg, EOS Entertainment Oberhaching
 
Pokazy festiwalowe : Toronto 2008, Warszawa 2008
 
Erwin jest czterdziestoletnim kawalerem. Mieszka na odludziu wraz z matka, z którą prowadzi stację benzynową i która zaspokaja wszystkie jego potrzeby emocjonalne. Jego drugą namiętnością są ryby. Erwin nie pragnie żadnej zmiany w swoim życiu, ale matka, w trosce o jego przyszłość, nakłania go do znalezienia sobie żony. Ponieważ w okolicy jest to prawie niemożliwe, korzystają z usług biura matrymonialnego w Rumunii i tak pewnego dnia Erwin wyrusza w podróż do Bukaresztu, aby obejrzeć kandydatki na żonę i przywieźć wybrankę do Niemiec. Irina, która przypada mu do gustu, na pierwszy rzut oka wydaje się być kobietą idealną. Jest młoda, atrakcyjna, zaradna, mówi po niemiecku i zdaje się lubić swojego przyszłego męża. Jej cygański temperament przeraża jednak nie tylko zimnokrwistego Erwina, ale też jego matkę, podoba się za to wszystkim klientom stacji, która w mgnieniu oka zmienia się w okoliczne centrum towarzyskie.
Wtedy po raz pierwszy Erwin poznaje uczucie zazdrości. Kiedy pewnego ranka nie znajdzie Iriny w domu, domyślając się, że wróciła do ojczyzny, postanawia wyruszyć do Rumunii i odnaleźć ja za wszelką cenę.
 
Hans Steinbichler urodził się w 1966 roku w Solothurn (Szwajcaria), dorastał w Bawarii. Ukończył Wyższą Szkołę Filmowo-Telewizyjną w Monachium. Jest autorem (scenarzystą i reżyserem) siedmiu filmów fabularnych, od ubiegłego roku realizuje też filmy według obcych scenariuszy. Jego film Hierankl z 2003 roku został wyróżniony Niemiecką Nagrodą dla Młodych Twórców oraz zdobył Nagrodę Adolfa Grimme, kolejny film, Winterreise, był nominowany do Niemieckiej Nagrody Filmowej w kilku kategoriach, a uhonorowano go Nagrodą dla Najlepszego Aktora, którą zdobył Josef Bierbichler. Obecnie wraz z m.in. Fatim Akinem, Tomem Tykwerem i Hansem Weiganrtnerem pracuje nad filmem Deutschland 09, który nawiązuje do słynnego obrazu z 1978 roku Niemcy jesienią.
 

Niemcy, 2008, 99 min .
 
Reżyseria: Andreas Dresen
Scenariusz: Andreas Dresen, Cooky Ziesche, Laila Stieler, Joerg Hauschild
Zdjęcia: Michael Hammon
Obsada: Ursula Werner, Horst Rehberg, Horst Westphal, Steffi Kü
Producent: Peter Rommel
Produkcja: Rommel Film, Berlin
Koprodukcja: BBB Poczdam – Babelsberg; ARTE Strasburg
 
 
Pokazy festiwalowe : Cannes 2008 (Un Certain Regard), Karlowe Wary 2008, Melbourne 2008, Toronto 2008, Warszawa 2008

Nagrody i wyróżnienia : Coup de Coeur Award Cannes 2008

„Cloud 9” to krótkotrwały stan pełnej szczęśliwości, jaki czasami zdarza się człowiekowi, i jaki w swojej piosence „Nobody Loves You” próbował wyrazić i nazwać John Lennon. Określenie to posłużyło Andreasowi Dresenowi za tytuł filmu, ponieważ opowiada w nim o podobnych emocjach. Inge i Werner są od 30 lat udanym małżeństwem. Obydwoje prowadzą spokojne życie rencistów, oddając się typowym dla tej grupy wiekowej zajęciom lub dorabiają do emerytury. Inge prowadzi w domu działalność usługową wykonując drobne przeróbki krawieckie. Tak poznaje 76-letniego Karla, z którym połączy ją niezwykła namiętność, jakiej nie dane jej było przeżyć wcześniej. Ani mąż, ani córka, którym zwierza się ze swoich uczuć, nie są w stanie zrozumieć, a tym bardziej zaakceptować nowego związku Inge. Czy emocje, których doświadcza są tak silne, bo przeżywane pod sam koniec życia, a więc ze świadomością, że zdarza się to już po raz ostatni i czy warto dla nich poświęcić całe dotychczasowe życie? Dresen udowadnia w swoim filmie, że miłosne przeżycia z wiekiem wcale nie tracą na intensywności. Reżyser pokazuje swoich bohaterów w intymnych zbliżeniach bez strachu, że zobaczymy naznaczone wiekiem ciała, świadomie łamiąc obowiązujący we współczesnym świecie kult młodości.
 
Andreas Dresen urodził się w 1963 roku. W latach 1985-86 pracował jako wolontariusz w Wytwórni Filmowej DEFA, był też asystentem reżysera Günthera Reischa, później jego uczniem. Studia reżyserskie w Wyższej Szkole Filmowej i Telewizyjnej w Poczdamie-Babelsbergu rozpoczął w roku 1986. Od roku 1992 pracuje jako reżyser teatralny i filmowy, jest również autorem scenariuszy. W 1998 roku został członkiem berlińskiej Akademii Sztuk. Laureat licznych nagród filmowych, m.in. Srebrnego Niedźwiedzia za reżyserię na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie w 2002 roku za film Na półpiętrze.
Jego przedostatni film, Lato na balkonie, otwierał dwa lata temu Tydzień Filmu Niemieckiego.

Niemcy, 2008, 104 min.
 
Reżyseria: Tom Schreiber
Scenariusz: Oliver Keidel, Tom Schreiber
Zdjęcia: Olaf Hirschberg
Obsada: August Diehl, Marleyda Soto, Hernán Méndez, Victor Villegas
Producent: Harry Floeter, Joerg Siepmann, Arne Ludwig
Produkcja: 2 Pilots Filmproduktion, Kolonia
 
Pokazy i wyróżnienia: Karlowe Wary (konkurs) 2008, Warszawa 2008
 
26-letni student medycyny z Frankfurtu nad Menem postanawia odbyć swój zawodowy staż w Kolumbii. Marc przylatuje do Cali i nazajutrz, jako doktor Alemán (czyli doktor Niemiec) rozpoczyna pracę w miejscowym szpitalu. Życie natychmiast weryfikuje oczekiwania i wyobrażenia młodego idealisty, któremu, w wyborze tak nietypowej drogi zawodowej, przyświecały szlachetne zamiary pomocy biednym ludziom, mającym ograniczony dostęp do służby zdrowia. Pierwsze, o co zapyta go lekarz dyżurny, to jego doświadczenie z ranami postrzałowymi, ponieważ ofiary walk gangów narkotykowych, a najczęściej ich członkowie, to jedyni pacjenci, z jakimi ma do czynienia. Na leczenie innych dolegliwości u innych ludzi nie starcza czasu. Marc jako lekarz staje wobec podstawowego pytania: czy może odmówić udzielenia pomocy umierającemu na stole operacyjnym bandycie i zająć się innym, niewymagającym natychmiastowej interwencji przypadkiem. Kiedy zakocha się w pięknej Kolumbijce i przeniesie do dzielnicy slumsów, wybory, których będzie musiał dokonywać, będą jeszcze trudniejsze. Tom Schreiber oparł scenariusz filmu na listach swojego szkolnego kolegi i jego doświadczeniach z praktyki lekarskiej w Kolumbii.
 
Tom Schreiber urodził się w 1969 roku w Freising. Pracę w filmie rozpoczął od stanowiska asystenta operatora. W 1994 roku rozpoczął studia w Akademii Sztuki Mediów w Koloni. Ma na swoim koncie kilka filmów eksperymentalnych, krótkometrażowych i dokumentalnych. Zadebiutował filmem Narren, prezentowanym w 2002 roku na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie i pokazywanym w Krakowie podczas 1.Tygodnia Filmu Niemieckiego.

Niemcy, 2008, 127 min .
Reżyseria: Doris Dörrie
Scenariusz: Doris Dörrie
Zdjęcia: Hanno Lentz
Obsada: Elmar Wepper, Hannelore Elsner, Aya Irizuki
Producent:   Molly von Fuerstenberg , Harald Kuegler , Patrick Zorer , Ruth Stadler
Produkcja: Olga Film GmbH
Koprodukcja: BR Monachium, ARD/Degeto Frankfurt nad Menem, ARTE, Strasburg
Dystrybucja światowa: Bavaria Film International
 
Pokazy festiwalowe : Berlin 2008 (konkurs), Seattle 2008, Montreal 2008, Era Nowe Horyzonty Wrocław 2008
 
Nagrody i wyróżnienia : Bawarska Nagroda Filmowa 2007 (Produkcja, Najlepszy Aktor Elmar Wepper), Srebrna Niemiecka Nagroda Filmowa 2008 (Najlepszy Film, Najlepszy Aktor - Elmar Wepper, Najlepsze Kostiumy), Best Film Golden Space Needle Award Seattle 2008
 
Dwoje bohaterów najnowszego filmu Doris Dörrie poznajemy w zwrotnym momencie ich spokojnego, nudnego życia na bawarskiej prowincji. Żona dowiaduję się, że jej mąż, Rudi, jest chory na raka, i że pozostało mu niewiele czasu. Za radą lekarza postanawia namówić go na wspólną podróż. Trudi od lat fascynuje się Japonią i jej kulturą, ale dla Rudiego tak daleka wyprawa jest nie do pomyślenia i w końcu małżonkowie decydują się odwiedzić dzieci w Berlinie. Te zajęte swoimi sprawami nie mają czasu, żeby zajmować się, składającymi nieoczekiwaną wizytę, rodzicami. Żadne z nich nie wie o chorobie ojca, bo tę wiadomość matka zachowuje tylko dla siebie. Przytłoczona zmartwieniem i niemożnością okazania bólu, umiera i dopiero wtedy Rudi, załamany nagłą stratą żony, postanawia nadrobić to, czego jej zawsze odmawiał. Samotnie realizuje jej wymarzoną podróż do Japonii, aby wziąć udział w święcie Kwitnącej wiśni, obejrzeć taniec butoh i pokłonić się Fudżi-jamie. Podczas jednej z wędrówek, w parku spotyka dziewczynę tańczącą butoh i dowiaduje się, że w ten sposób wyraża ona żałobę po śmierci matki. Rudi poprzez niezwykłą przyjaźń z Yu przeżyje po raz drugi swój związek z Trudi, w sposób, w jaki nie udało mu się to za jej życia.
 
Doris Dörrie urodziła się w 1955 roku w Hanowerze. Studiowała reżyserię filmową w USA i w Wyższej Szkole Filmowej w Monachium. Już w szkole zaczęła kręcić filmy krótkometrażowe i pisać scenariusze. Pisarstwo jest jej drugą profesją. Jest autorką powieści, książek dla dzieci i zbiorów opowiadań. Wiele z nich było później podstawą scenariuszy nakręconych przez nią filmów. W 1985 roku zrealizowała swój pierwszy film kinowy Männer, który był przebojem kinowym w Niemczech. Do jej najważniejszych filmów można zaliczyć: Happy Birthday, Türke, Keiner liebt mich, i Bin ich schön. W Polsce pokazywany był jej film Nadzy. Doris Dörrie reżyseruje też w teatrze. W berlińskiej Operze Państwowej powstały jej inscenizacje Cosi fan tutte i Turandot.

Niemcy 2008, 101 min.
 
Reżyseria: Bernd Böhlich
Scenariusz: Bernd Böhlich
Zdjęcia: Florian Foest
Obsada: Katharina Thalbach, Fritzi Haberlandt, Andreas Schmidt, Birol Uenel
Producent: Eva-Marie Martens
Produkcja: Mafilm Berlin
Kooprodukcja: MDR Lipsk
 
Pokazy festiwalowe : Moskwa (konkurs) 2008
 
Hanna, bohaterka filmu Bernda Böhlicha przypomina trochę Cabirię Federica Felliniego przeniesioną we współczesne postkomunistyczne czasy. Pozbawiona pracy z powodu likwidacji fabryki, kobieta w wieku średnim, samotnie wychowująca 17-letnią córkę, próbuje za wszelką cenę stawić opór przeciwnościom losu. Ten jednak jakoś nie chce jej oszczędzić i poddaje próbom, którym trudno byłoby sprostać nawet najsilniejszej osobowości. Śmierć córki w wypadku samochodowym, później namówienie Hanny przez jej najbliższych przyjaciół do ulokowania wszystkich oszczędności w przydrożnym barze, którego pozbywają się, wiedząc, że nie przyniesie on żadnych zysków z powodu planowanej w pobliżu budowy, to tylko niektóre z całej serii nieszczęść, jakie ją spotykają. I chociaż w chwili słabości przyjmuje oświadczyny wiecznego adoratora, to jednak szybko dostrzega pomyłkę i opuszcza świeżo poślubionego męża. Pomimo wszystkich życiowych problemów drobne radości dnia codziennego sprawiają, że Hanna nie poddaje się, a jej niesamowity optymizm bije z ekranu tak mocno, jak mocno rzuca się w oczy jej jaskrawo czerwona szminka.
 
Bernd Böhlich urodził się w 1957 roku w Dreźnie. Po maturze pracował jako asystent reżysera w Niemieckiej Telewizji w Berlinie. Później ukończył Wyższą Szkołę Filmową w Poczdamie-Babelsbergu. Ze swoim debiutanckim filmem Fronturlaub (1981/82) objechał wiele międzynarodowych festiwali filmowych. Przez wiele lat pracował jako reżyser dla telewizji, w 1994 roku wyróżniony został Nagrodą Adolfa Grimme. Swój debiut kinowy Du bist nicht allein zrealizował w 2007 roku, Der Mond und andere Liebhaber jest jego drugim filmem kinowym.

Niemcy, 2008, 99 min ., film dokumentalny
Reżyseria: Michael Althen, Hans Helmut Prinzler
Scenariusz: Michael Althen, Hans Helmut Prinzler
Zdjęcia: Matthias Benzing
Udział biorą m.in.: Doris Dörrie, Andreas Dresen, Caroline Link, Tom Tykwer, Wim Wenders
Producent:  Joachim Schroeder
Produkcja: Preview Produktion, Monachium,
Koprodukcja: Transit Film Monachium
 
Pokazy festiwalowe : Berlin 2008, Viareggio 2008
 
Dziesięciu wybitnych twórców filmowych opowiada o swoich ulubionych niemieckich filmach, które odegrały ważną rolę w ich życiu, ukształtowały ich filmowy gust lub zainspirowały ich własną twórczość. To opowieść o robieniu filmów, o miłości do kina, o fascynacji sztuką dziesiątej muzy. Snute na ekranie wspomnienia są intrygującą, niebanalną, bardzo subiektywną historią niemieckiego filmu. Przywoływane obrazy opowiadają o tworzonym w Niemczech kinie, które stało się też ważną częścią kina światowego i do dzisiaj budzi zachwyt i emocje nie tylko występujących na ekranie twórców, ale też wielu kinomanów. Tom Tykwer z humorem wspomina lęki, jakie budził w nim film Friedricha Wilhelma Murnaua Nosferatu, Wim Wenders opowiada o swoich odkryciach wizualnych w filmie Fritza Langa M-Morderca, a dla Doris Dörrie z kolei nowym, autoironicznym było spojrzenie Wima Wendersa na Niemcy lat siedemdziesiątych w filmie Alicja w miastach. Koniec filmu jest powrotem do początków kina, na ekranie pojawiają się ruchome obrazy Maxa i Emila Skladanowskych, którzy 1 listopada 1895 roku w berlińskim Wintergarten, cztery tygodnie przed braćmi Lumière, pokazali światu swój wynalazek.
 
Michael Althen urodził się w 1962 roku w Monachium, jest korespondentem i krytykiem filmowym dziennika Frankfurter Allgemeine Zeitung oraz autorem monografii, których bohaterami byli: Dean Martin, Robert Mitchum, Rock Huston.
Hans Helmut Prinzler urodził się w 1938 roku w Berlinie, od 2000 roku jest dyrektorem Muzeum Filmu w Berlinie, kieruje też wydziałem Filmu i Sztuki Mediów w tamtejszej Akademii Sztuk. Napisał monografie Ernsta Lubitscha, Stevena Spielberga i Freda Zinnemanna.