Burza
Sturm

Niemcy, Dania, Holandia , 2009, 105 min – reżyseria: Hans-Christian Schmid – scenariusz: Bernd Lange, Hans-Christian Schmid – zdjęcia: Bogumił Godfrejów – muzyka: The Notwist – montaż: Hansjörg Weißbrich – obsada: Kerry Fox, Anamaria Marinca, Stephen Dillane, Rolf Lassgard, Alexander Fehling, – producenci: Britta Knöller, Hans-Christian Schmid – produkcja: 23/5 Filmproduktion/Berlin w koprodukcji z Zentropa Entertainments, IDTV, Film I Vaest, SWR, ARTE, WDR, BR.

Pokazy festiwalowe
Berlin 2009, Sarajewo 2009, Rio de Janeiro 2009  

Nagrody i wyróżnienia
Nagroda Filmowa Amnesty International, nagroda cztytelników Berliner Morgenpost, Nagroda Związku Niemieckich Kin Studyjnych, nagroda Frankfurckiej Fundacji Autorów (najlepszy scenariusz), Nagroda Bernharda Wicki – Niemiecka Filmowa Nagroda Pokojowa 2009.

Przed trybunałem w Hadze toczy się proces przeciwko oskarżonemu o zbrodnie wojenne Goranowi Duričiowi, którego ofiarami byli bośniaccy muzułmanie, podczas wojny toczącej się w 1990 roku na terenie Chorwacji. Kiedy obrona poddaje w wątpliwość zeznania głównego świadka, a ten popełnia samobójstwo, śledztwo utyka w martwym punkcie. Ta zagadkowa śmierć sprawia, że prokurator, Hannah Maynard postanawia wybrać się do Sarajewa i poznać rodzinę zmarłego. Już pierwsze spotkanie z jego siostrą, Mirą przekonuje ją, że to właśnie ona może być kluczem do rozwiązania zagadki. Jednak młoda kobieta, żyjąca wraz z rodziną w Niemczech, nie chce rozmawiać o przeszłości. Hannah powoli próbuje odkryć prawdę i namówić Mirę do złożenia zeznań przed sądem. Jednak, jak sama się wkrótce przekonuje, Mira ma poważne powody, żeby nie zgodzić się na jej propozycję.

W Burzy wspaniałe kreacje stworzyły dwie doskonałe aktorki, znane dobrze polskiej publiczności: Kerry Fox, którą pamiętamy z Intymności i Anamaria Marinca, odtwórczyni jednej z głównych ról w filmie 4 miesiące, 3 tygodnie, 2 dni. To dzięki ich kreacji thriller polityczny przestaje być mrocznym męskim kinem, tylko staje się opowieścią o losach kobiet, uwikłanych, wbrew własnej woli, w polityczne rozgrywki. To film - jak mówi sam reżyser - o zderzeniu niewiarygodnej, ludzkiej krzywdy i tęsknoty za sprawiedliwością z rzeczywistością sądu, bezduszną biurokracją i politycznym interesem.

Hans-Christian Schmid urodził się w 1965 roku w Altötting. W latach 1985-1992 studiował reżyserię w Wyższej Szkole Filmowej w Monachium. W Los Angeles na University of Southern California podjął studia z zakresu pisania scenariuszy. W 1996 roku zadebiutował filmem Nach fünf im Urwald, w którym po raz pierwszy na ekranie pojawiała się Franka Potente. Kolejne jego filmy to: 23, Crazy, oraz znane polskim widzom obrazy: Światła ze Zbigniewem Zamachowskim w jednej z głównych ról oraz Requiem, nagrodzone w 2006 roku Berlinie Srebrnym Niedźwiedziem dla najlepszej aktorki (Sandra Hüller). Jego ostatnie filmy pokazywane były podczas tegorocznego Berlinale: Burza, która została entuzjastyczne przyjęta przez krytykę, w konkursie, a nakręcony w Polsce dokument Cudowny świat pralni w sekcji Forum.

Niemcy, 2009, 119 min – reżyseria: Maren Ade – scenariusz: Maren Ade– zdjęcia: Bernhard Keller– muzyka: Daniel Iribarren – montaż: Heike Parplies– obsada: Birgit Minichmayr, Lars Eidinger, Hans-Jochen Wagner, Nicole Marischka i inni – producenci: Janine Jackowski, Dirk Engelhardt, Maren Ade– produkcja: Komplizen Film/Monachium w koprodukcji z SWR, WDR, ARTE

Pokazy festiwalowe
Berlin 2009, Buenos Aires 2009, Karlowe Wary 2009, Melbourne 2009, Cambridge 2009, Nowy Jork 2009, Linz 2009, Bolzano 2009, Warszawa 2009

 Nagrody i wyróżnienia
Berlin 2009: Srebrny Niedźwiedź dla najlepszej aktorki Birgit Minichmayr i Grand Prix Jury dla reżyserki Maren Ade, Nagroda Filmowa Femina (za najlepszą scenografię)

Bohaterowie filmu, nagrodzonego na tegorocznym Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie to para trzydziestolatków, spędzająca urlop na Sardynii. Żyją w nieformalnym związku, są niezależni a jedyne, co ich zdaje się ich łączyć to uczucia. Poznajemy ich prywatne życie, podpatrujemy w intymnych chwilach, a także podczas mniejszych i większych konfliktów. Pomimo tych ostatnich Gitti i Chris wydają nam zgraną i kochającą się parą. Przypadkowe spotkanie z dawnym kolegą Chrisa i jego towarzyszką sprawi, że sprawiający harmonijne wrażenie związek zacznie szwankować, bo obydwoje będą porównywać wzajemne relacje z tymi, jakie łączą poznaną właśnie parę i zaczną patrzeć na siebie ich oczami. Ci „ludzie z zewnątrz” podziałają na nich jak krzywe zwierciadło, uwypuklające skrywane do tej pory cechy. „Nie będę ukrywać, że <<Wszyscy inni>> to historia bardzo osobista – wiele w bohaterach ze mnie, wiele z moich przyjaciół. Mówi się o dzisiejszym pokoleniu 30-latków, że jest cyniczne. A może jesteśmy pokoleniem zawiedzionych idealistów? - mówiła w jednym z wywiadów reżyserka filmu.

Maren Ade urodziła się w 1976 roku w Karlsruhe. Studiowała w Wyższej Szkole Filmowo-Telewizyjnej w Monachium, jej film dyplomowy Der Wald vor lauter Bäumen zrealizowany w 2003 roku był pierwszym sukcesem był. Wraz z koleżanką, Janine Jackowski ułożyła własną firmę producencką Komplizen Fil. Wszyscy inni to jej drugi film kinowy.

Świat cieni
Schattenwelt

Niemcy, 2008, 92 min – reżyseria: Connie Walther – scenariusz: Uli Herrmann, Connie Walther, Peter Jürgen Boock– zdjęcia: Birgit Gutjonsdottir– muzyka: Rainer Oleak – montaż: Karen Lönneker– obsada: Ulrich Noethen, Franziska Petri, Tatja Seibt, Eva Mattes i inni – producenci: Clementina Hegewisch, Michael Jungfleisch– produkcja: Next Film/Berlin, Gambit Film/Ludwigsburg w koprodukcji z BR, ARTE.

Pokazy festiwalowe
Rzym 2008, Goa 2008, Rotterdam 2009, Rio de Janeiro 2009, warszawa 2009

 Nagrody i wyróżnienia
Femina Festival Internacional de Cinema Feminino (najlepsza reżyseria).

Valerie, matka kilkuletniego syna, traci prawo do opieki nad nim, ponieważ pobiła Ga za drobna kradzież tak bardzo, że chłopiec znalazł się w szpitalu. To, jak się okaże, jeden z objawów jej emocjonalnego niezrównoważenia. Poprzez reprezentującą ją przed sądem prawniczkę los styka bohaterkę filmu z osobą, która miała decydujący wpływ na jej życie. Jej nowy sąsiad, wyszedł właśnie z więzienia, gdzie spędził 22 lata, schwytany po zamachu terrorystycznym, przeprowadzonym przez tzw. „drugą generację RAFu”. Jego ofiarą – obok prezesa banku von Seichfelda – był także ojciec Valerie. Ani Volker Widmer, ani współpracująca z nim wtedy jego towarzyszka Marita, nie ujawnili, kto oddał wtedy śmiertelne strzały. Valerie postanawia poznać prawdę i wymierzyć sprawiedliwość na własną rękę. Film Connie Walther to drugi - oprócz Kompleks Baader-Meinhof – film, który powstał w ubiegłym roku w Niemczech na fali 40 rocznicy wydarzeń z 1968 roku. Ale opowiada on historię zachodnioniemieckiego terroryzmu z punktu widzenia jego przypadkowych ofiar. Jest to film o przemocy i skutkach jej stosowania, które, jak w przypadku główniej bohaterki, nie omijają także kolejnych pokoleń.

Connie Walther urodziła się w 1962 roku w Darmstadt (jako Cornelia Walther). Studiowała najpierw socjologię i iberystykę w Marburgu, potem zdobyła wykształcenie jako fotograf reklamowy w Düsseldorfie. Pracę w filmie zaczynała jako oświetleniowiec oraz asystentka produkcji i reżyserii. Skończyła dodatkowe studia reżyserii w Niemieckiej Akademii Filmowo-Telewizyjnej w Berlinie. W 1996 roku nakręciła film dyplomowy Das erste Mal. Kolejnymi, zrealizowanymi przez nią filmami fabularnymi, były: Wie Feuer und Flamme (2001) i 12 heißt: Ich liebe dich (2007)

Architekt
Der Architekt

Niemcy, 2008, 92 min – reżyseria: Ina Weisse – scenariusz: Ina Weisse, Daphne Charizani – zdjęcia: Carl-Friedrich Koschnick – muzyka: Annette Focks – montaż: Andreas Wodraschke – obsada:Josef Bierbichler, Hilde van Mieghem, Matthias Schweighöfer, Sophie Rois, Sandra Hüller i inni – producent: Peter Schwartzkopff – produkcja:Reverse Angle Production/Hamburg, w koprodukcji z NDR, Reverse Angle International.

 Pokazy festiwalowe
Hof 2008, Saarbrücken 2009, Rotterdam 2009, Berlin 2009, Edinburgh 2009, Gandawa 2009, Warszawa 2009, Norymberga 2009

Nagrody i wyróżnienia
Niemiecka Nagroda Filmowa 2009 (najlepsza aktorka drugoplanowa dla Sophie Rois), Najlepszy scenariusz (Max Ophüls Festival 2009), najlepszy film i najlepszy aktor (turecko-niemiecki festiwal filmowy Norymberdze)

Georg Winter, ceniony architekt, otrzymuje wiadomość o śmierci matki. Za namową żony postanawia wyruszyć na jej pogrzeb do maleńkiego, położonego w górach, bawarskiego miasteczka, miejsca swojego dzieciństwa. Wraz z nimi w podróż udają się także ich dorosłe dzieci. Aura, szczególnie w górach, nie sprzyja tej nieprzewidzianej wyprawie. Niezwykle obfite opady śniegu, sprawiają, że, prawie tuż u celu, samochód, którym jadą ulega niegroźnemu wypadkowi, a potem okazuje się, że miejscowość została odcięta od świata. W miasteczku Georg Winter spotyka swoją dawną przyjaciółkę, mieszkającą tam ze swoim synem. Była ona jedyną osobą, która opiekowała się matką architekta. Spotkanie to sprawia, że wracają wspomnienia z młodości, a wraz z nimi wszystkie skrywane tajemnice, o których rodzina Georga nie ma pojęcia. Skazani na pobyt ze sobą, są zmuszeni do konfrontacji z odkrytą właśnie prawdą i do zrewidowania własnych relacji. Okazuje się, że za sympatyczną fasadą udanej i szczęśliwej rodziny kryje się prawdziwa ruina.

Reżyserce udaje się, także dzięki wspaniałym aktorom zgromadzonym przed kamerą, pokazać dramat rodziny, która tłumiąc swoje prawdziwe uczucia, żyjąc w codziennym stresie i okłamując się nawzajem, znalazła się w momencie rozpadu.

Ina Weisse urodziła się w Berlinie. Ukończyła studia aktorskie w szkole teatralnej im. Otto Falkenberga w Monachium, dodatkowo studiowała filozofię w Heidelbergu oraz reżyserię w Hamburgu. Grała w różnych teatrach, m. in. w teatrze Kammerspiele w Monachium, w Narodowym Teatrze w Mannheim i w teatrze im. Hansa Otto w Poczdamie. Występowała też w licznych filmach zarówno kinowych jak i telewizyjnych. Wyreżyserowała następujące filmy krótkometrażowe: Luenow (1999), Sonntags (2000) i Klara (2001). W długim metrażu zadebiutowała filmem Alles Anders (2002). Der Architekt (2008) jest jej kolejnym obrazem.

Niemcy, 2008, 93 min – reżyseria: Christian Petzold – scenariusz: Christian Petzold – zdjęcia: Hans Fromm – muzyka: Stefan Will – montaż: Bettina Böhler – obsada: Benno Fürmann, Nina Hoss, Hilmi Sözer i inni – producenci: Florian Körner von Gustorf, Michael Weber – produkcja: Schramm Film Korner + Weber/Berlin w koprodukcji z BR i ARTE.

Pokazy festiwalowe
Wenecja 2008, Toronto 2008, Rotterdam 2009, Buenos Aires 2009, Edinburgh 2009, Szanghai 2009, Rio de Janeiro 2009, Warszawa 2009

 Nagrody i wyróżnienia
Nagroda niemieckiej krytyki filmowej (najlepszy film fabularny) 2009.

Jerichow to wioska położona w ubogim regionie północno-wschodnich Niemiec. Tu spotykają się protagoniści filmu Christiana Petzolda: Thomas, były żołnierz zwolniony dyscyplinarnie z wojska, Ali, turecki przedsiębiorca, właściciel kilku niewielkich lokali gastronomicznych i jego młoda żona Laura. Ali nadużywa alkoholu, co nie przeszkadza mu w prowadzeniu samochodu, bez którego jego firma nie może funkcjonować. Jednak miejscowa policja coraz częściej kontroluje jego stan za kierownicą i coraz częściej odbiera mu prawo jazdy. Poznany przypadkowo Thomas zdaje się być rozwiązaniem jego problemów. Ali zatrudnia go jako kierowcę oraz dostawcę towarów. I tak poznaje on piękną żonę swojego pracodawcy, o którą ten jest chorobliwie zazdrosny.

Petzold opowiada klasyczną historię uczuciowego trójkąta w niespotykany sposób. Każda z postaci ma swoją tajemnicę, nikt nie zdradza zbytnio swoich emocji, chociaż zdajemy sobie sprawę z ich siły, nie wiemy do końca kto z kim i przeciw komu spiskuje. Ta precyzyjna i pięknie sfotografowana oraz zaskakująca w finale opowieść o miłości, zdradzie i śmierci, to jeden z najlepszych filmów niemieckiego reżysera, doskonale przyjęty przez krytykę, która przyznała mu swoją nagrodę.

Christian Petzold urodził się w 1960 roku w Hilden i studiował germanistykę oraz teatrologię w Berlinie. W 1994 roku ukończył studia w niemieckiej Akademii Filmowo-Telewizyjnej. Jest jednym z najważniejszych reżyserów współczesnego niemieckiego kina. Dwukrotnie otrzymał Nagrodę dla najlepszego filmu przyznawaną przez Stowarzyszenie Niemieckich Krytyków (2000 i 2005) i również dwukrotnie był laureatem Niemieckiej Nagrody Filmowej za najlepszą reżyserię. Jest autorem m.in. takich filmów jak: Die innere Sicherheit (2000), Toter Mann (2002), Gespenster (2005), Yella (2007). Często współpracuje z aktorką Niną Hoss, polskim widzom znaną m.in. z filmu Anonima.

Niemcy, 2009, 92 min – reżyseria: Sebastian Schipper – scenariusz: Sebastian Schipper – zdjęcia: Frank Blau – muzyka: Vic Chesnutt – montaż: Horst Reiter – obsada: Milan Peschel, Marie Bäumer, Anna Brüggemann, André Hennicke i inni – producenci: Sebastian Zühr, Henning Ferber, Marcus Welke – produkcja: Film 1/Berlin w koprodukcji z NDR, ARTE, Senator Film Produktion.

Pokazy festiwalowe
Berlin 2009, Shanghai 2009.

Hanna i Thomas, szczęśliwi i zakochani kupują stary dom, pięknie położony na odludnej prowincji, gdzieś miedzy Berlinem i Hamburgiem. Zamierzają spędzić w nim lato i wykonać przy okazji wszystkie konieczne prace remontowe. Obiecują sobie, że nikt nie zakłóci ich idylli i wakacje poświęcą tylko sobie. Lecz wkrótce dzwoni brat Thomasa, który właśnie rozstał się z żoną, nie potrafi poradzić sobie w tej trudnej sytuacji i prosi o możliwość zamieszkania wraz z nimi przez kilka najbliższych dni. Hanna początkowo nie okazuje entuzjazmu, ale przekonuje ją wiadomość, że Friedrich jest architektem i - jak zapewnia Thomas - z pewnością pomoże im w remoncie domu. Kiedy po kilku dniach Hanna wybiera się do Berlina, przywozi stamtąd, ku zaskoczeniu obu braci, swoją młodziutką kuzynkę Augustine.

Historia opowiedziana w filmie Sebastiana Schippera jest współczesną wariacją na temat powieści J.W. Goethego Powinowactwa z wyboru, w której to małżonkowie zapraszają do swej posiadłości dwoje bliskich im ludzi - córkę chrzestną pani domu i przyjaciela rodziny. Pojawienie się tych dwojga ludzi z zewnątrz, podobnie jak u Goethego, będzie miało swoje konsekwencje. Tylko czy siła uczuć dziewiętnastowiecznych i współczesnych bohaterów jest podobna?

Sebastian Schipper urodził w 1968 roku w Hanowerze. Skończył studia aktorskie w Szkole Dramatycznej Otto Falkenberga w Monachium i jako aktor wystąpił w kilku filmach m.in. Kleine Haie (992), Angielski pacjent (1996), Winterschläfer (1997), England! (2000), Die Nacht singt ihre Lieder (2004). Jego debiutem reżyserskim był zrealizowany w 1999 roku film Absolute Giganten, za który otrzymał Srebrną Niemiecką Nagrodę Filmową. Jego następne filmy to: Ein Freund von mir (2006) i Mitte Ende August (2009).

Cudowny świat pralni
Die wundersame Welt der Waschkraft

Niemcy, Polska 2009, 97 min – reżyseria: Hans-Christian Schmid – scenariusz: Hans-Christian Schmid – zdjęcia: Bogumil Godfrejów – montaż: Stefan Stabenow – producent: Britta Knöller, Hans-Christian Schmid – produkcja: 23/5 Filmproduktion/Berlin, w koprodukcji z RBB i ARTE

Pokazy festiwalowe
Berlin 2009

"Cudowny świat pralni" to drugi, tym razem dokumentalny film Hansa-Christiana Schmida w naszym tegorocznym przeglądzie. Opowiada on o ludziach pracujących w pralni Fliegel w Nowym Czarnowie, a w szczególności koncentruje się na losach trzech rodzin, portretując zwykłych ludzi w ich zmaganiach z codziennymi problemami. "Tylko godzina jazdy dzieli polską pralnię od luksusowej łazienki berlińskiego hotelu. A to przecież dwa zupełnie różne światy" - opowiada reżyser. Schmid dodaje też, że namówienie bohaterów do filmowych zwierzeń nie było łatwe. "Kręciłem się nieopodal maszyny z kawą, przy której kobiety spotykają się na przerwach. Wreszcie uwierzyły mi, że ich życie jest świetnym materiałem na film" - opowiada. Menadżer pralni Franz Josef Wiesemann przyznaje, że to "intensywny" biznes. "Wciąż nie wymyślono maszyn, które odróżniałyby poszewkę na poduszkę od prześcieradła. Do tego potrzeba nam ludzi. I stąd wziął się pomysł na niemiecką pralnię w polskim miasteczku” To drugi, obok Świateł, film niemieckiego reżysera, który podejmuje temat nadgranicznych obszarów Polski i Niemiec oraz ich mieszkańców.

Hans-Christian Schmid urodził się w 1965 roku w Altötting. W latach 1985-1992 studiował reżyserię w Wyższej Szkole Filmowej w Monachium. W Los Angeles na University of Southern California podjął studia z zakresu pisania scenariuszy. W 1996 roku zadebiutował filmem Nach fünf im Urwald, w którym po raz pierwszy na ekranie pojawiała się Franka Potente. Kolejne jego filmy to: 23, Crazy, oraz znane polskim widzom obrazy: Światła ze Zbigniewem Zamachowskim w jednej z głównych ról oraz Requiem, nagrodzone w 2006 roku Berlinie Srebrnym Niedźwiedziem dla najlepszej aktorki (Sandra Hüller). Jego ostatnie filmy pokazywane były podczas tegorocznego Berlinale: Burza, która została entuzjastyczne przyjęta przez krytykę, w konkursie, a nakręcony w Polsce dokument Cudowny świat pralni w sekcji Forum.