Lato na balkonie
Sommer vorm Balkon

Niemcy, 2005, 107 min.
Reżyseria: Andreas Dresen
Scenariusz: Wolfgang Kohlhaase
Zdjęcia: Andreas Höfer
Muzyka: Pascal Comelade
Obsada: Inka Friedrich, Nadja Uhl, Andreas Schmidt, Stephanie Schönfeld
Producent: Peter Rommel, Stefan Arndt
Produkcja: Peter Rommel Produktion, Berlin w koprodukcji z X Filme Creative Pool GmbH, Berlin

Pokazy festiwalowe: Toronto 2005, San Sebastian 2005, Chicago 2005, Hof 2005, Berlin 2006, Goteborg 2006, Shanghai 2006, Festival do Rio 2006

Nagrody i wyróżnienia: Srebrna Muszla za scenariusz, San Sebastian 2005; Srebrna Nagroda dla aktorów, Chicago 2005; Bawarska Nagroda Filmowa za reżyserię 2005

Prenzlauer Berg po upadku berlińskiego muru stał się, obok Kreuzbergu, drugą legendarną dzielnicą niemieckiej stolicy. Tutaj, obok dawnych mieszkańców Wschodniego Berlina, zamieszkali studenci, artyści, cudzoziemcy i inni uciekinierzy z nudnej strefy dobrobytu dawnego RFN-u. Berliński Prenzlauer Berg i jego mieszkańcy są bohaterami najnowszego filmu Andreasa Dresena. Nike i Katrin są przyjaciółkami i sąsiadkami z kamienicy. Nike jest pracownicą pomocy socjalnej, Katrin, samotną matką, od dłuższego czasu bezskutecznie poszukującą pracy. Letnie wieczory obie najchętniej spędzają na balkonie u Nike, upijając się winem i rozmawiając o mężczyznach albo wychodząc do sąsiedniego baru. Tam Nike poznaje Ronalda, kierowcę TIR-a i za wszelką cenę próbuje stworzyć z nim udany związek. Jej zachowanie wobec nowego przyjaciela, to kalka porad dla kobiet, jakie znaleźć można w każdym kobiecym czasopiśmie. Dla nowej znajomości Nike jest w stanie poświęcić wszystko, nawet przyjaźń z Katrin. Film Dresena, to kolejna udana próba sportretowania przedstawicieli nowego niemieckiego społeczeństwa, które swoje korzenie ma w byłej NRD, i które lepiej lub gorzej próbuje sobie radzić z nową rzeczywistością. Po doskonałym Na półpiętrze - portrecie dwóch par małżeńskich z Frankfurtu nad Odrą oraz ciepło przyjętym na festiwalu w Berlinie Willenbroku, którego bohater próbuje odnaleźć się w nowej skórze biznesmena, mamy kolejny obraz, tym razem z samotnymi kobietami w średnim wieku na pierwszym planie.

Andreas Dresen urodził się w 1963 roku. W latach 1985-86 pracował jako wolontariusz w Wytwórni Filmowej DEFA, był też asystentem reżysera Günthera Reischa, później jego uczniem. Studia reżyserskie w Wyższej Szkole Filmowej i Telewizyjnej w Poczdamie-Babelsbergu rozpoczął w roku 1986. Od roku 1992 pracuje jako reżyser teatralny i filmowy, jest również autorem scenariuszy. W 1998 roku został członkiem berlińskiej Akademie der Künste. Laureat licznych nagród filmowych, m.in. Srebrnego Niedźwiedzia za reżyserię filmu Na półpiętrze przyznaną na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie w 2002 roku.

Eden
Niemcy, 2005, 90 min.
Reżyseria: Michael Hofmann
Scenariusz: Michael Hofmann
Zdjęcia: Jutta Pohlmann
Muzyka: Christoph Kaiser, Julian Maas
Obsada: Josef Ostendorf, Charlotte Roche, Devid Striesow, Leonie Stepp
Producenci: Michael Jungfleisch, Robby Geisler
Produkcja: Gambit Film- und Fernsehproduktion, Ludwigsburg

Pokazy Festiwalowe: Rotterdam 2006, Berlin 2006, Monachium 2006, Warszawa 2006

Nagrody i wyróżnienia: Tiscali Audience Award & Lion's Award, Rotterdam 2006, Alice Award, Kopenhaga 2006

W małym miasteczku w Schwarzwaldzie, Gregor prowadzi ekskluzywną prywatną restaurację. Jest też kucharzem, jednym z najlepszych w swoim fachu. W karcie znajdują się tylko wymyślone przez niego potrawy, których sława sięga daleko poza granice regionu, nie tylko z powodu ich wyszukanego i doskonałego smaku, ale też ze względu na erotyczną moc, jaką podobno posiadają. Dla bardzo otyłego i bardzo nieśmiałego kucharza jego cucina erotica to jedyny sposób komunikowania się z ludźmi, okazywania im swojego zainteresowania i uczuć.

Eden jest kelnerką w należącej do rodziny męża kawiarni. Tam poznaje Gregora i spontanicznie zaprasza go na urodziny swojej córeczki. Kucharz przynosi upieczony przez siebie tort, udekorowany pralinami również własnego wyrobu. Leonia po skosztowaniu jednej z nich nie chce wziąć do buzi niczego innego. Urodziny kończą się rodzinną awanturą. Eden zaintrygowana zachowaniem córki postanawia sprawdzić smak przyniesionych w prezencie słodyczy. Następnej nocy zakrada się do kuchni w restauracji Gregora i wyjada wszystko, co udało jej się znaleźć. Od tej pory nie jest w stanie przejść obojętnie obok tego miejsca, a zakochany mistrz wymyśla dla niej coraz bardziej wyszukane potrawy. Miasteczko huczy od plotek i chociaż Eden i Gregora łączy miłość czysto platoniczna, zazdrosny mąż postanawia wkroczyć do akcji.

Eden jest filmem, który bez wahania można porównać z takimi obrazami jak Uczta Babette, Przepiórki w płatkach róży czy Eat, Drink, Man, Woman. Zmysł smaku, tak chętnie wykorzystywany w sztuce czy literaturze jako nośnik i sposób wyrażania uczuć, po raz kolejny zatriumfował w filmie Michaela Hofmanna.

Michael Hofmann urodził się w 1961 roku we Frankfurcie nad Menem. W latach 1981-83 mieszkał we Włoszech w Anglii i Senegalu, a w latach 1985-87 studiował w paryskiej Akademii Filmowej FEMIS. Pracę reżysera zaczynał jako autor filmów reklamowych dla kina i telewizji. Później nakręcił kilka filmów krótkometrażowych. Eden jest jego trzecią fabułą.

Tęsknota
Sehnsucht
Niemcy, 2005, 88 min.
Reżyseria: Valeska Grisebach
Scenariusz: Valeska Grisebach
Zdjęcia: Berndhard Keller
Obsada: Andreas Müller, Ilka Welz, Anett Dornbusch
Producent: Peter Rommel
Produkcja: Peter Rommel Produktion, Koprodukcja: GFP Medienfonds/Berlin, 3sat/Moguncja, ZDF Das kleine Fernsehspiel/Moguncja

Pokazy Festiwalowe: Berlin 2006, Buenos Aires 2006, Paris Cinema 2006, Ludwigshafen 2006, Karlowe Wary 2006, Kopenhaga 2006, Warszawa 2006, Londyn 2006, Wiedeń 2006, Gandawa 2006

Nagrody i wyróżnienia: Specjalna Nagroda Jury, Buenos Aires 2006; Artystyczna Nagroda Filmowa, Ludwigshafen 2006

Valeska Grisebach, reżyserka filmu, przeprowadziła i nagrała na wideo wywiady z żyjącymi na brandenburskiej prowincji 30-latkami. Tematem rozmów było ich codzienne życie, rodzina, praca zawodowa, zainteresowania. Z tych filmowych notatek autorka wydestylowała bohaterów swojego filmu i ich historię. A historia ta, chociaż nakręcona w konwencji filmu dokumentalnego i z udziałem nieprofesjonalnych aktorów, do złudzenia przypomina hollywoodzki melodramat: miłość, jeszcze z czasów dzieciństwa, uwieńczona została małżeństwem, które od lat prowadzi zgodne i szczęśliwe życie. Na idealną rodzinę z dwójką udanych dzieci z zazdrością spoglądają sąsiedzi. Aż pewnego razu, zupełnie przypadkowo, mąż, podczas podróży służbowej, zdradza żonę i przygoda ta staje się początkiem bardzo namiętnej relacji, która zakończy się dramatem.

Dokumentalna forma, jaką reżyserka nadała swojemu filmowi i doskonała gra, wybranych do filmu mieszkańców z okolic Berlina, sprawia, że banalna miłosna historia przeradza się w antyczną tragedię. Jej bohaterowie, pomimo wysiłków, nie są w stanie uniknąć swojego przeznaczenia. Rolę komentującego wydarzenia greckiego chóru pełnią kilkunastoletnie dzieci, które na placu zabaw opowiadają, czym dla nich jest miłość.

Valeska Grisebach urodziła się w 1968 roku w Bremie. Studiowała germanistykę i filozofię w Berlinie, Monachium i Wiedniu, oraz reżyserię w Akademii Filmowej w Wiedniu i gościnnie w Niemieckiej Akademii Filmowo-Telewizyjnej w Berlinie. Film Sehnsucht jest jej fabularnym debiutem.

Requiem
Niemcy, 2005, 92 min.
Reżyseria: Hans-Christian Schmid
Scenariusz: Bernd Lange
Zdjęcia: Bogumił Godfrejow
Obsada: Sandra Hüller, Burghart Klaußner, Imogen Kogge, Anna Blomeier
Producent: Uli Putz
Produkcja: 23/5 Filmproduktion GmbH, Berlin
Koprodukcja: SWR/Baden-Baden, ARTE/Strasbourg, WDR/Kolonia, BR Monachium

Pokazy festiwalowe: Berlin 2006, Szanghaj 2006, Karlove Vary 2006, Toronto 2006, Pusan 2006, Festival do Rio 2006, Warszawa 2006

Nagrody i wyróżnienia: Bawarska Nagroda Filmowa dla Sandry Hüller, 2005; Srebrny Niedźwiedź dla najlepszej aktorki (Sandra Hüller), Berlin 2006; Nagroda FIPRESCI, Berlin 2006, Niemieckie Nagrody Filmowe 2006 (Srebrna Nagroda dla najlepszego filmu, nagrody za najlepszą rolę pierwszo- i drugoplanową, za najlepsze kostiumy i najlepszy dźwięk.)

Podstawą scenariusza filmu Hansa-Christiana Schmida jest prawdziwa historia, która wydarzyła się na początku lat siedemdziesiątych w małym bawarskim miasteczku. 21-letnia studentka pedagogiki zmarła podczas przeprowadzonych przez księdza egzorcyzmów.

Michaela, wychowywana w głęboko wierzącej, katolickiej rodzinie, a dorastająca w małomiasteczkowym środowisku, nie może uwierzyć, że przyczyną epileptycznych ataków jest choroba. Bardzo emocjonalna religijność dziewczyny sprawia, że nawroty choroby często zdarzają się podczas modlitwy lub pobytu w kościele. Michaela podejrzewa, że została opętana przez szatana. Przeprowadzka na studia do Tybingi i nowe środowisko, w którym bohaterka filmu znajduje szczerych i życzliwych przyjaciół, odsuwa na jakiś czas objawy choroby. Jednak wyczerpana egzaminami, pewnego dnia traci przytomność. Przyjaciółka, która znajduje ją w pokoju w akademiku, jest przerażona stanem psychicznym Michaeli, a jej strach przed diabłem wydaje się Hannie ponurym żartem. Szukając pomocy, dziewczyna poznaje młodego księdza, który przekonuje ją, że potrafi uleczyć jej cierpienie.

Film Schmida z doskonałą, nagrodzoną Srebrnym Niedźwiedziem na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie, rolą Sandry Hüller, to świetny portret zagubionej we współczesnym świecie młodej kobiety, która szuka duchowego wsparcia i pomocy w walce z nasilającą się chorobą psychiczną. Niestety jej najbliższym łatwiej jest pogodzić się z myślą, że Michaelę opętał szatan, niż przyznać, że popada w obłęd.

Hans Christian Schmid urodził się w 1965 roku w Altötting. W latach 1985-1992 studiował reżyserię w Wyższej Szkole Filmowej w Monachium. W Los Angeles na University of Southern California podjął studia z zakresu pisania scenariuszy. W 1996 rok zadebiutował filmem Nach fünf im Urwald, w którym główną rolę zagrała Franka Potente. Kolejne jego filmy to: 23, Crazy oraz znany polskim widzom obraz Światła ze Zbigniewem Zamachowskim w jednej z głównych ról.

Cząstki elementarne
Elementarteilchen
Niemcy, 2005, 105 min.
Reżyseria: Oskar Roehler
Scenariusz: Oskar Roehler na podstawie książki Michaela Houellebecqa
Zdjęcia: Carl-Fridrich Koschnick
Obsada: Moritz Bleibtreu, Christian Ulmen, Martina Gedeck, Franka Potente
Producent: Bernd Eichinger, Oliver Berben
Produkcja: Constantin Film Produktion GmbH, Monachium
Koprodukcja: MOOVIE - the art of entertainment/Berlin

Pokazy Festiwalowe: Berlin 2005, Kopenhaga 2006, Warszawa 2006

Nagrody i wyróżnienia: Srebrny Niedźwiedź dla najlepszego aktora (Moritz Bleibtreu), Berlin 2006

Film Oskara Roehlera oparty jest na bestsellerowej powieści francuskiego pisarza Michaela Houellebecqa, książce, która po opublikowaniu wywołała prawdziwą burzę wśród poprawnej politycznie, kulturalnej krytyki, nie tylko we Francji. Jedni okrzyknęli ją pornografią, autora oskarżyli o poglądy rasistowskie i faszyzm oraz brak talentu i handlowanie tanią sensacją. Inni uznali powieść za dzieło niemalże prorocze. Jej bohaterami są dwaj przyrodni bracia: Michel, który jest naukowcem, biologiem i w pełni poświęca się swojej pracy, rezygnując tym samym z normalnego życia, oraz Bruno, pogrążający się w kryzysie psychicznym, nałogowy konsument pornografii i frustrat, dla którego seks jest sednem życia. Obydwaj przyszli na świat dzięki kultowi wolnej miłości, któremu oddawała się ich matka - hippiska, podróżująca od jednej komuny do drugiej, a dorastali pozbawieni miłości rodziców. Chociaż bracia reprezentują skrajne życiowe postawy, ich losy są podobne. Obydwaj niezdolni do miłości przez całe życie, zdadzą sobie sprawę ze swojej ułomności, kiedy będzie już za późno.

Film Oskara Roehlera pokazywany był w konkursie tegorocznego Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie, a odtwórca jednej z głównych ról, Moritz Bleibtreu nagrodzony został Srebrnym Niedźwiedziem za najlepszą kreację aktorską.

Oskar Roehler urodził się w 1959 roku w miejscowości Starnberg. Początkowo po przeprowadzce do Berlina pracował jako dziennikarz, pisał też opowiadania i scenariusze filmowe. W 1997 roku zadebiutował filmem Silvester Countdown, a w 2000 nakręcił, pokazywany w konkursie Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Cannes, film Die Unberührbare, który w Niemczech nagrodzony został Złotą Niemiecką Nagrodą Filmową dla najlepszego filmu. Kolejne lata przyniosły m.in. następujące filmy: Der alte Afe Angst (2002), Agnes und seine Brüder (2003).

Absolute Wilson
USA, Niemcy, 2006, 109 min.
Film dokumentalny
Reżyseria: Katharina Otto-Bernstein

Pokazy festiwalowe: Berlin 2006, Sydney 2006, Melbourne 2006, Jerusalem 2006, Warszawa 2006, Cambridge 2006, Festival do Rio 2006

W filmie udział biorą: Robert Wilson, David Byrne, Susan Sonntag, Tom Waits i inni.

Robert Wilson - dramatopisarz i reżyser amerykański. Jego twórczość artystyczna od ponad 40 lat wywiera silny wpływ na międzynarodową scenę teatralną i operową. Jest także znanym autorem instalacji artystycznych. Wśród artystów, którzy należą do jego mistrzów są sławni choreografowie: George Balanchine, Merce Cunningham czy Marta Graham, a własny język artystyczny, który stworzył, ma swoje korzenie w sztuce abstrakcyjnego realizmu lat 50.

Jest twórcą spektakli plastycznych, określanych mianem "oper milczenia", w których wykorzystywał doświadczenia z zajęć terapeutycznych prowadzonych z dziećmi upośledzonymi. Jego najsłynniejsze inscenizacje to: pięciogodzinna opera Einstein of the Beach, widowisko oparte na melodiach negro spirituals Great Day in the Morning i Alcesta według Eurypidesa - siedmiodniowe widowisko plenerowe, rozegrane podczas festiwalu w Szirazie.

Katharina Otto-Bernstein towarzyszyła z kamerą Robertowi Wilsonowi przez pięć lat. Film, który jest efektem tej pracy, to wyjątkowy portret artysty-wizjonera i teatralnego rewolucjonisty. Poznajemy nie tylko twórcę i sposób, w jaki pracuje nad swoimi inscenizacjami, ale też człowieka, który opowiada o wielu osobistych doświadczeniach i przeżyciach oraz niełatwej i niezwykłej drodze, która zaprowadziła go do sukcesu.

Katharina Otto-Bernstein urodziła się w Hamburgu. Studiowała filozofię, nauki polityczne oraz reżyserię na Uniwersytecie Columbia oraz aktorstwo w konserwatorium Stelli Adler. Jest autorką filmów dokumentalnych i książki Beautopia: The Dark Side of Modeling. Filmowi Absolute Wilson również towarzyszy publikacja książkowa.

Twardy cios
Knallhart
Niemcy, 2005, 93 min.
Reżyseria: Detlev Buck
Scenariusz: Zoran Drvenkar, Gregor Tessnow według książki Gregora Tessnowa
Zdjęcia: Kolja Brandt, Sergio Gazzera Francisco Dominges
Obsada: David Kross, Jenny Elvers-Elbertzhagen, Erhan Emre, Inanc Oktay Özdemir

Producent: Claus Boje
Produkcja: Boje Buck Produktion GmbH, Berlin
Koprodukcja: WDR/Kolonia, ARTE Strasbourg

Pokazy festiwalowe: Berlin 2006, Szanghaj 2006, Karlowe Wary 2006, Palic 2006, Gandawa 2006, Warszawa 2006

Nagrody i wyróżnienia: Nagroda FIPRESCI, Label Europa Cinemas Award, Berlin 2006; Niemieckie Nagrody Filmowe 2006 (Srebrna Nagroda dla najlepszego filmu, dla najlepszego producenta, i za najlepszą muzykę); Palic Tower Award for Unique Artistic Approach 2006

W dniu swoich 15 urodzin Michael wraz z matką musi opuścić dotychczasowe mieszkanie w luksusowej berlińskiej dzielnicy Zehlendorf i przenieść się do zamieszkałej w większości przez Turków południowej części niemieckiej stolicy - Neukölln. Matka wyrzucona przez dotychczasowego kochanka zajmuje się organizowaniem życia w nowych, niełatwych warunkach i poszukiwaniem nowego partnera. Dla Michaela zetknięcie z tureckim środowiskiem rówieśników jest wejściem do piekła. Młodociany gang w szkole i twarde reguły przestępczego półświatka to prawdziwa lekcja życia dla młodego chłopaka. Strach i bezradność wobec szerzącej się powszechnie przemocy sprawiają, że Michael prawie bez wahania przyjmuje pomoc od nowych, silniejszych "przyjaciół". Niestety próba, przez jaką musi przejść i cena, jaką musi zapłacić przekracza siły chłopca.

Świetnie przyjęty na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie Film Detleva Bucka opowiada, odwrotnie niż to zwykle bywa, nie historię, która się wydarzyła i była podstawą scenariusza, tylko historię, która wydarzyła się naprawdę i rozegrała w tym samym miejscu, w którym powstał film, już po jego premierze. Brutalna przemoc panująca w szkołach, znajdujących się w zamieszkałych przez emigrantów dzielnicach Berlina, doprowadziła do odmowy wykonywania pracy przez niemieckich nauczycieli.

Detlev Buck urodził się w 1962 roku w Bad Segeberg. W latach 1985-90 studiował w Niemieckiej Akademii Filmowo-Telewizyjnej. Jest reżyserem, aktorem i producentem. Wspólnie z Clausem Boje założył firmę Boje Buck Produktion GmbH. Wyreżyserował wiele filmów krótkometrażowych, reklamowych i fabularnych. Do tych ostatnich należą m.in.: Karniggels, Wir können auch anders, Männerpension, Liebe deine Nächste! i Liebesluder.